Regelgeving in de uitzendbranche stapelt zich op. Angelique van Hal volgt het met een kritisch oog. In de podcast Grensverleggend in Flex spreekt ze zich uit over regeldruk die kleine uitzenders op de knieën dreigt te krijgen, beleid dat niet aansluit op de praktijk en de menselijke kant van arbeidsmigratie die te vaak wordt vergeten. Dit blog vat de belangrijkste inzichten samen.
Angelique kent de branche vanuit verschillende invalshoeken. Als CFO/COO bij Haldu Groep weet ze wat er speelt op de werkvloer. Als bestuurslid van de NBBU en lid van de Raad van Advies van de SNA ziet ze bovendien hoe beslissingen tot stand komen.
Haar conclusie is even helder als ongemakkelijk: te veel regels worden bedacht door mensen die de werkvloer niet kennen. Dat leidt tot een beleid dat op papier logisch lijkt, maar in de praktijk vastloopt.
Neem de afgelopen anderhalf jaar. Gelijkwaardige beloning, het Prijs-kwaliteitsysteem (PKS) straks de Wet toelating terbeschikkingstelling van arbeidskrachten (Wtta), met 120 regels waaraan je moet voldoen. Stuk voor stuk, in een rap tempo doorgevoerd. Grote organisaties kunnen dat nog opvangen. Die beschikken over een backoffice met tientallen mensen. Voor kleine bureaus is dat een stuk moeilijker.
Ze zegt het zonder omhaal: “Ik weet niet of die bureaus dat gaan redden. En eerlijk gezegd maak ik me daar best een beetje druk over.” En dan is er nog de vraag wie al die regels gaat controleren. Ga maar na: er zijn 17.000 uitleners en er komen 80 extra controleurs. Die rekensom lijkt niet te kloppen.
Het probleem zit dieper dan enkele voorbeelden. Angelique ziet een patroon. “Er worden regels verzonnen vanachter een bureau, niet door iemand die met zijn poten in de klei staat.” Het gevolg is wetgeving die het doel voorbijschiet.
Een duidelijk voorbeeld is de huisvesting. Eén kamer kost een uitzendorganisatie al snel 220 euro per week. Het maximum dat je voor huur mag inhouden op iemands loon, ligt daar ver onder. Toch leeft het idee dat uitzenders grof verdienen aan huisvesting. “Dat beeld klopt gewoon niet”, weet Angelique.
Regeldruk is niet het enige dat haar bezighoudt. Want achter al die regels zitten mensen. Mensen die twee, drie jaar naar Nederland komen, geld verdienen, geld naar huis sturen en dan teruggaan. Deze mensen zitten niet te wachten op pensioenopbouw of een inschrijving bij de gemeente. “Het draait om één ding: hoeveel houd ik netto over?”
“We praten veel óver internationale medewerkers. Maar vragen te weinig aan hen wat ze nou écht willen”, zegt Angelique. Negen van de tien mensen hebben niet de intentie om zich hier te vestigen. Toch worden ze meegenomen in een stelsel dat hen behandelt alsof ze blijven.
Ook binnen Haldu probeert Angelique die menselijke kant vast te houden. “We sturen nieuwe medewerkers nooit direct door naar hun huisvesting. Zij komen eerst op kantoor. Daar krijgen ze uitleg en een contactpersoon.” Ook staat er iemand naast hen bij de start op de bouwplaats. Zo maakt Haldu de landing in een nieuw land een stuk zachter.
Naast haar werk bij Haldu vervult Angelique enkele bestuursfuncties. Met haar werk voor de NBBU en de SNA probeert ze het beste te doen voor de branche. Ze is er eerlijk over: wat goed is voor de branche, voelt niet altijd goed voor haar eigen bedrijf. Wat voor Angelique vooral telt, is de lange termijn. In haar rol moet je verder durven kijken dan het eigen belang. Die lange termijn vraagt om slimme ondersteuning. Angelique ziet kansen dankzij automatisering en AI. Techniek kan helpen bij het naleven van complexe regels, bijvoorbeeld rond gelijkwaardig belonen. “Wat nu groot en complex is, wordt makkelijker.”
Desondanks zijn over vijf of tien jaar minder spelers in de markt, verwacht Angelique. Niet omdat er minder vraag zal zijn naar flexwerk en internationale arbeid, maar omdat de regeldruk te zwaar wordt voor wie het alleen moet dragen.
Ben je benieuwd naar het hele verhaal van Angelique en wat andere experts over de branche te zeggen hebben? Luister dan naar Grensverleggend in Flex.
